مجــــنـــــــــــــون بـــــی لیـــلــی
زنـــــدگـــانــیــم گـله دارد از جــوانیــــم شرمنــده جوانــی از ایــن زنــدگــانیــم
|
|
عشق زیبا
در عمق عطش ، تو سيرابم کردي . . . بگو آخر که چرا ، تو رهايم کردي ؟ بيمارم کردي . . . خرابم کردي . . . چه ابلهانه باختم !!! خودم را . . . عشقم را . . . و احساسم را . . . چه شد آن حس قشنگ ؟ چه شد آن مِهر لطيف ؟ چه شد آن شرم و حيا ؟ چه شد آن قول و قرار؟ به چه حقي در من ، تو نهادي مِهرت ؟ تو نگفتي بي تو . . . منِ بي دل، منِ عاشق ، منِ مست . . . دل به ديدار که خوش گردانم ؟ روي ز نگاه که گُل اندازم ؟ تو نگفتي بي تو . . . من ، آن غنچه ي پژمرده ز عشق . . . به اميد که پرپر بشوم ؟ من ، آن اختر تابنده ي شب . . . به هواي که چشمک بزنم ؟ تو نه گفتي و نه ماندي . . . تو فقط رفتي . . . بي درنگ ، بي تامل ، بي مِهر . . . آري تو فقط رفتي . . . بي من . . . ! باشد تو برو . . . آري تو برو . . . با او . . . و من اين بار نيز با يک حسّ غريب ، اين دعا پشت سرت مي خوانم : اي عشق بي پايان من ، اي هستي من . . . کاش هميشه ، همه حال ، خندهات از ته دل باشد و گريه ات از شوق . . . من که نابود شدم . . . تو مهمي ، تو . . . تو و آن خنده ي شيرين فريبايت . . .
با او ... او که ز من خنده گرفت و به لبهاي تو نشاند... شده با او ، تو بخند دلشكسته اي از تبار عشق با نام مــــــــــجــــــــنـــــــون | جمعه نهم اسفند 1387 | 2:31 PM | + | موضوع: |
|
|